Obcy a Sienkiewicz

            Prasa wiedeńska poświęca twórczości Henryka Sienkiewicza, z okazyi zgonu jego, obszerne artykuły i feljetony, w których daje niejednokrotnie wyraz szczerego hołdu geniuszowi naszego wielkiego pisarza i patryoty.

            „Tego sędziwego męża — pisze między innemi „Zeit” wiedeńska — który był wodzem swego narodu przez pustynię, los postawił na wysokiej górze, ażeby mógł szeroko objąć wzrokiem Ziemię Obiecaną. Ponieważ bujny jego żywot spełnił się — odszedł, a nowa Polska oblekła się w strój żałobny po swym największym synu. Największy twórca, którego śmierć obecnie zabrała, uczynił więcej dla kraju swego, aniżeli ktokolwiek inny.

            … „W epoce, w której Polska dźwigała jarzmo rosyjskie, mówił on wciąż, przez cało swoje życie, o pogrążonej w niedoli ojczyźnie. Dla nas Europejczyków zachodnich, Sienkiewicz był zawsze żywem wcieleniem polskiej właściwości. Był Słowianinem i Europejczykiem w pełnej mierze”.

            „Zeit“ zaznacza, że gdyby naród niemiecki zapoznał się z dziełami Sienkiewicza, dowiedziałby się o pewnych rzeczach, któreby mogły niemieckie poczucie narodowe obrazić.

            „Sienkiewicz — pisze d alej „Zeit” — odtwarzał wszelki stary i nowy konflikt, zachodzący pomiędzy niemczyzną a polskością, wyczerpująco i z namiętnością stronniczą, ale też dzieło jego żywota obejmowało całą polską przeszłość teraźniejszość. Czcił on bitwę pod Grunwaldem, a jego książką „Bartek Zwycięzca” zwraca się przeciw pruskiej polityce antypolskiej. Żaden dobrze myślący Niemiec nie umniejszy jednak z tego powodu czci, dłużnej pamięci tego Polaka”.

            ... „Spoglądał on dokoła siebie w czas i przeszłość, krocząc mocnym krokiem Tytana aż do progu przyszłości, aż ku owej górze wysokiej, z której, konając, mógł ujrzeć nową Polskę i pierwszy świt nowej Europy. Nigdy on nie został prześcignięty przez swą epokę. Siedmdziesięcio-letni mąż — umarł młodo. Nie wiemy dziś jeszcze, czy koniec jego był pogodny, ale ten, który umiał nam przedstawić śmierć Petroniusza, to w uśmiechu skąpane rozstanie się mędrca ze światem, te dźwięki fletni i wieńce różane, zdobiące łoże śmierci -— czyż nie musiał umrzeć pięknie, i pogodnie?”

Ilustrowany Kuryer Codzienny, 19 listopada 1916

Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

Korzystanie z Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie, z których część może być już zapisanych w folderze przeglądarki. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

Zbieranie danych o użytkownikach 

Serwis informacyjny 100lattemu.pl zbiera dane osobowe tylko tych użytkowników, którzy się zarejestrowali. Użytkownik, który rejestruje się na stronie wyraża zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych przez 100lattemu.pl w celach statystycznych i marketingowych. Informujemy, że zgodnie z art. 24 ust.1 pkt. 4 Ustawy o Ochronie danych osobowych podanie danych jest dobrowolne, a każdemu przysługuje prawo wglądu do swoich danych ich poprawiania oraz usunięcia.

 

Zbieranie danych statystycznych

Aby lepiej określić jakie działy, artykuły lub narzędzia znajdujące się w serwisie 100lattemu.pl najbardziej podobają się użytkownikom, podczas przeglądania stron serwisu zbierane są dane dotyczące liczby odsłon poszczególnych elementów serwisu. 100lattemu.pl będzie również przeprowadzał ankiety, mające na celu lepsze poznanie jego użytkowników oraz ich oczekiwań co do zawartości serwisu. Dane statystyczne o użytkownikach i ich preferencjach mogą być udostępniane osobom trzecim tylko w formie zagregowanej uniemożliwiającej identyfikację pojedynczej osoby.